Rond ons dertigste vinden ik en W. beiden onze eerste baan en al vrij snel staat er een aardig bedragje op de bank. Wij leven gewoon verder als arme studenten, dat zijn we nu eenmaal gewend.

Vakanties met de tent worden gaandeweg langer en verder. Na Frankrijk ontdekken we Spanje. We houden van warme zomers, de natuur en en plekken waar weinig toeristen komen. Tijdens die vakanties dromen we van een eigen plekje in zo’n land. We dwalen rond in oude ruïnes en dromen dat dat onze vakantieplek zou zijn. Die droom word bereikbaar door dat bedrag op op de bank dat steeds maar groeit.

Het is winter 1994. Elke zaterdag speuren we in de Volkskrant Mini-advertenties wat er te koop staat in Frankrijk. Er is veel aanbod, maar dat blijkt te duur. Spanje misschien? Daar vinden we niks. Wel staan er enkele advertenties van onroerend goed in Portugal. Waaronder een landgoed van twaalf hectare met verschillende zandstenen ruïnes en drie waterputten, geheel ommuurd… en nog betaalbaar ook.

Is Portugal een leuk land? W. is er nog nooit geweest, ik één keer, twee weken, met een vriendin. Zon, zee, een klein tentje, taalles in Sintra en (voor mij iets te) veel belangstelling van Portugese jongens. De Portugezen die we ontmoetten vond ik vriendelijk en gastvrij. Het eten was lekker en de campings betaalbaar. Dus ja, Portugal, het proberen waard, waarom niet?

W. reageert per brief op de mini-advertenteerder met de ommuurde zandstenen ruïnes. Die blijken nog te koop en er zitten nog veel meer interessante objecten in de dikke envelop met A4-tjes die we als antwoord per post ontvangen. Per telefoon (in het Engels) maken we een afspraak met de Portugese makelaar er een paar te gaan bekijken.

In mei 1995 vlieg ik met W., rugzak en tentje een week naar Portugal. Via via hebben we twee adresjes waar we kunnen kamperen. Met een huurauto (wat een ongekende luxe) rijden we naar plek één: Cabeço de Vide, een slaperig dorpje in de Alentejo. De afspraak met de makelaar is pas een paar dagen later. Anton, de kennis waar we kamperen, blijkt echter ook in onroerend goed te handelen en laat ons alvast het een en ander zien uit zijn portefeuille.

We zijn gecharmeerd van de mooie, rustige, glooiende Alentejo en vallen als een blok voor een terrein van drie hectare met enkele olijfbomen. Met zijn ervaring als architect schildert Anton een plaatje van hoe het kan worden als we er een huisje op bouwen en het beplanten. Het nabijgelegen stuwmeer van Montargil blijkt een zalige plek om te zwemmen en afkoeling te vinden dus we zijn echt verkocht. We beloven Anton binnen een paar dagen na thuiskomst de knoop door te hakken en hebben, mission completed, nog bijna een hele week vakantie voor ons.

Einde verhaal zou je denken. Maar het loopt toch anders. Lees verder: Hoe ik in Portugal terechtkwam – deel 2