Na ons avontuur in de Alentejo (droomplek gevonden binnen 2 dagen) hebben we nog bijna een week vakantie over. Op naar ons tweede logeeradres, een mini-camping Midden-Portugal. De eigenaar die we via-via kennen heet B.S. Een rondbuikige bon-vivant uit Nederland.
Al tijdens de eerste avond komt het gesprek op het doel van onze reis.
‘Waarom zijn jullie in Portugal?’
‘Om een stukje land te kopen – en we hebben het al gevonden.’
B.S. blijkt een vriend te hebben die ‘ook in onroerend goed doet’.
‘Zijn er ook Nederlanders die niet in onroerend goed doen?’ Vraag ik mij af.
Als we zin hebben, wil deze vriend ons ook best nog wat mooie plekjes laten zien in de omgeving. Ach, waarom ook niet.
De afspraak is snel gemaakt en de volgende dag gaan we op pad met B.B., de vriend die in onroerend goed doet. Het landschap hier is heel anders dan de Alentejo. Groener, bergachtiger en met veel water in de vorm van schilderachtige zwemplekjes in rivieren en beekjes.
B.B. laat ons drie objecten zien. In tegenstelling tot die in de Alentejo zijn dit alle drie landjes met een huisje of ruïne er op. Zo’n huisje spreekt toch wel tot onze verbeelding. We zien ons daar al op vakantie gaan, het ruïneuze huis gebruikend als stenen tent.
Eén van de drie objecten bevalt ons bijzonder. Het ligt aan de rand van het dorpje Maladão, aan de rivier de Alva en het heeft een prachtig uitzicht over de riviervallei. Naast het woonhuis zijn er nog twee kleine stenen bijgebouwtjes. Het land is ongeveer een halve hectare. Dat lijkt ons aan de kleine kant (vergeleken met de drie hectare in de Alentejo), maar als we er rondlopen lijkt het groot genoeg om voldoende privacy te hebben. We zijn op slag verliefd.
En dat wordt nog erger als we de omgeving wat beter hebben bekeken. Het dorpje zelf heeft een klein cafeetje, dat er gezellig uitziet. Op 8 kilometer van onze droomplek ligt Arganil, een allerschattigst stadje. Daar zijn alle voorzieningen die je nodig kunt hebben.
Wat nu? We hebben al een optie op het landstuk in de Alentejo, maar we willen dit! De prijs ligt boven ons budget dus we beloven aan BB dat we, terug in Nederland, zullen kijken of we aan voldoende geld kunnen komen om een bod te doen.
Huis en land
Het dorpje Maladão
Het stadje Arganil
Terug in Nederland
Het lukt ons om de benodigde guldens bij elkaar te schrapen, we doen ons bod op het huis met land in Midden-Portugal.en sluiten de koop. Het land in de Alentejo zeggen we af.
Wordt vervolgd.
Vandaag pas attent gemaakt op deze site. Ik heb genoten van het verhaal hoe je in Portugal terechtgekomen bent. En wat een geweldige foto’s! Ik zou ook voor Arganil gekozen hebben boven het (te hete) Alentejo. In 1986 was ik met een paar anderen kort in Arganil, waar de baas van de camping ons in zijn Ford Cortina uit de jaren 60 over ongeplaveide weggetjes meenam naar het leistenen dorpje Piódão. In 1996 kocht ik in Coimbra het fantastische boek As mais belas vilas e aldeias de Portugal, waar dit dorpje pontificaal op het stofomslag staat (dit degelijke gebonden boek van ruim 300 pagina’s, met Piódão op pp 132-133, is later liefdeloos heruitgegeven in twee delen). De jaren erna heb ik erg mijn best gedaan om zoveel mogelijk van die dorpen en dorpjes te bezoeken. Misschien ga ik dat dorpje nog ontdekken in jouw blog?
Bedankt voor je complimenten, blij mee.
Piódão is inderdaad de parel van de leistenen dorpjes. Althans, zo wordt het gepromoot. Ikzelf vind het een sombere klont huisjes op een berghelling in een afgelegen en nogal onherbergzaam gebied. Behalve in de zomer. Maar misschien wijd ik er nog wel eens een blog aan, met als insteek: waarom gaat iedereen toch naar Piódão?